MH State Board All Notes Free5th to 12th & BA, BSc, B.Com 🔍

साहित्यविचार MLT 102

RTMNU B.A. सत्र 1 · मराठी साहित्य (Marathi Literature) · 2 घटक · प्रत्येक घटकाच्या नोट्स

विद्यापीठRTMNU – राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज नागपूर विद्यापीठ, नागपूर
अभ्यासक्रमB.A. (Four Year UG Programme, NEP 2020) – मराठी साहित्य (Marathi Literature)
सत्रसत्र I (Semester 1)
पेपर कोडMLT 102
पेपरचे नावसाहित्यविचार (Literary Theory (Thoughts on Literature))
प्रकारMajor T-2
श्रेयांक (Credits)2 श्रेयांक (Credits)
गुण40 (सत्रांत परीक्षा) + 10 (अंतर्गत मूल्यमापन) = 50
अभ्यासग्रंथसाहित्यविचार – अरविंद वामन कुलकर्णी, प्रतिमा प्रकाशन, पुणे.
Syllabusas per official RTMNU NEP 2020 syllabus 2024-25 (B.A. Marathi Literature, Sem I–VIII scheme)

घटकांतील विषय अधिकृत RTMNU अभ्यासक्रमातून जसेच्या तसे घेतले आहेत. RTMNU official site · सर्व RTMNU मराठी पेपर

घटक (Units)

  1. 1घटक 1: अ. साहित्याचे स्वरूप व प्रयोजन ; आ. साहित्याची निर्मितिप्रक्रियाNotes
  2. 2घटक 2: अ. साहित्याची भाषा ; आ. साहित्याचा आस्वादNotes

RTMNU B.A. Sem 1 · MLT 102 · घटक 1 · 15 तासिका

घटक 1: अ. साहित्याचे स्वरूप व प्रयोजन ; आ. साहित्याची निर्मितिप्रक्रिया

अभ्यासक्रमातील विषय (RTMNU)

  • साहित्याचे स्वरूप
  • साहित्याचे प्रयोजन
  • साहित्याची निर्मितिप्रक्रिया

अ. साहित्याचे स्वरूप

'साहित्य' हा शब्द 'सहित' या शब्दापासून आला आहे असे मानले जाते — शब्द आणि अर्थ यांचे 'सहित' असणे, म्हणजे शब्दार्थांचे सुंदर सहअस्तित्व. भामहाने 'शब्दार्थौ सहितौ काव्यम्' असे म्हटले आहे. साहित्य म्हणजे भाषेच्या माध्यमातून व्यक्त झालेली, सौंदर्यपूर्ण, अनुभवनिष्ठ आणि कल्पनाप्रधान निर्मिती.

साहित्याची प्रमुख लक्षणे

  1. भाषा हे माध्यम : चित्रकलेचे माध्यम रंग, संगीताचे स्वर, तसे साहित्याचे माध्यम शब्द/भाषा.
  2. अनुभवाची अभिव्यक्ती : लेखकाचा स्वानुभव किंवा कल्पनेने घेतलेला अनुभव साहित्यात व्यक्त होतो.
  3. कल्पनाशीलता : साहित्य वास्तवाची हुबेहूब नक्कल नसते; ते कल्पनेने नवे रूप घेतलेले वास्तव असते.
  4. सौंदर्य / आनंददायकता : वाचकाला सौंदर्यानुभव, आनंद देणे हे साहित्याचे खास लक्षण.
  5. भावनात्मकता : शास्त्र बुद्धीला आवाहन करते, तर साहित्य भावनेला.
  6. सार्वत्रिकता : एका व्यक्तीचा अनुभव अनेकांना आपला वाटतो; वैयक्तिक अनुभव वैश्विक होतो.
  7. रूपबंध : कविता, कथा, कादंबरी, नाटक, ललितनिबंध अशा विशिष्ट रचनाबंधात साहित्य आकार घेते.

साहित्याच्या स्वरूपाविषयी विविध भूमिका

  • अनुकरणवाद : प्लेटो-ॲरिस्टॉटल यांच्या परंपरेत कला ही जीवनाचे अनुकरण मानली गेली; ॲरिस्टॉटलच्या मते हे अनुकरण निर्जीव नक्कल नसून सर्जनशील पुनर्निर्मिती आहे.
  • अभिव्यक्तिवाद : साहित्य म्हणजे लेखकाच्या अंतःकरणातील भावभावनांची अभिव्यक्ती (स्वच्छंदतावादी विचार).
  • रूपवाद : साहित्याचे साहित्यपण त्याच्या भाषिक रचनेत, घाटात आहे.
  • समाजवादी/वास्तववादी दृष्टी : साहित्य हे समाजाचे प्रतिबिंब आणि समाजपरिवर्तनाचे साधन.

या भूमिका परस्परपूरक आहेत: साहित्यात जीवनाचे दर्शन, लेखकाची अभिव्यक्ती आणि सुंदर रचना हे तिन्ही एकत्र असतात.

साहित्य आणि शास्त्र यांतील फरक

साहित्यशास्त्र
भावना व कल्पनेला आवाहनबुद्धी व तर्काला आवाहन
अनुभवाची अभिव्यक्तीज्ञानाची, सत्याची मांडणी
भाषा सूचक, अलंकारिकभाषा नेमकी, एकार्थी
आनंद व संस्कार हे फळमाहिती व ज्ञान हे फळ

अ. साहित्याचे प्रयोजन

प्रयोजन म्हणजे साहित्य कशासाठी? लेखक का लिहितो आणि वाचक का वाचतो? आचार्य मम्मटाने 'काव्यप्रकाश' मध्ये काव्याची सहा प्रयोजने सांगितली आहेत :

  1. यश (यशसे) : कीर्ती मिळवणे.
  2. अर्थप्राप्ती (अर्थकृते) : धन मिळवणे.
  3. व्यवहारज्ञान (व्यवहारविदे) : लोकव्यवहाराचे ज्ञान.
  4. अमंगलाचा नाश (शिवेतरक्षतये) : संकटे, अशुभ दूर होणे.
  5. तात्काळ परमानंद (सद्यःपरनिर्वृतये) : वाचताक्षणी मिळणारा उच्च आनंद — सर्वश्रेष्ठ प्रयोजन.
  6. कान्तासंमित उपदेश : प्रिय पत्नीने गोड शब्दांत सांगावा तसा, आनंदासोबत मिळणारा उपदेश.

पाश्चात्त्य व आधुनिक विचार

  • आनंदवाद : साहित्याचे मुख्य प्रयोजन आनंद देणे. 'कलेसाठी कला' (Art for Art's Sake) हा विचार याच बाजूचा.
  • बोधवाद / जीवनवाद : साहित्याने समाजाला दिशा द्यावी, नीती शिकवावी — 'जीवनासाठी कला'. मराठीत या दोन भूमिकांवर मोठा वाद झाला.
  • होरेसने साहित्याचे कार्य 'आनंद देणे आणि शिकवणे' (to delight and to instruct) असे दुहेरी मानले.
  • आत्माविष्कार : लेखकाला स्वतःला व्यक्त करण्याची आंतरिक गरज.
  • सामाजिक परिवर्तन : दलित, स्त्रीवादी, ग्रामीण साहित्याने अन्यायाला वाचा फोडणे हे प्रयोजन मानले.
निष्कर्ष : आनंद आणि संस्कार/बोध ही परस्परविरोधी नसून पूरक प्रयोजने आहेत; श्रेष्ठ साहित्य आनंदातून जीवनदृष्टी देते.

आ. साहित्याची निर्मितिप्रक्रिया

लेखकाच्या मनात अनुभव रुजण्यापासून तो शब्दरूपात कलाकृती म्हणून प्रकट होईपर्यंतचा प्रवास म्हणजे निर्मितिप्रक्रिया. ही प्रक्रिया गूढ, गुंतागुंतीची आणि लेखकागणिक वेगळी असते.

निर्मितिप्रक्रियेतील घटक / टप्पे

  1. अनुभव : प्रत्यक्ष जीवनातून, वाचनातून, निरीक्षणातून मिळालेला अनुभव हा कच्चा माल.
  2. प्रतिभा : नवनवीन कल्पना सुचवणारी उपजत शक्ती. भारतीय साहित्यशास्त्रात 'नवनवोन्मेषशालिनी प्रज्ञा प्रतिभा' असे म्हटले जाते. प्रतिभा, व्युत्पत्ती (ज्ञान, वाचन) आणि अभ्यास (सराव) ही काव्याची कारणे मम्मटाने सांगितली.
  3. कल्पनाशक्ती : अनुभवांची नवी जुळणी करून नवे विश्व उभे करणारी शक्ती.
  4. स्फूर्ती / प्रेरणा : लिहिण्याची अनावर ओढ लावणारा क्षण.
  5. अनुभवाचे पचन (तटस्थता) : वर्ड्सवर्थने कवितेला 'प्रबळ भावनांचा उत्स्फूर्त उद्रेक' म्हटले, पण तो 'शांत क्षणी आठवलेल्या भावनांतून' जन्मतो असेही सांगितले. अनुभवापासून थोडे अंतर घेतल्यावरच त्याला कलात्मक रूप देता येते.
  6. अभिव्यक्ती व रूपबंध : योग्य शब्द, प्रतिमा, आकृतिबंध यांची निवड; घाट देणे.
  7. पुनर्लेखन व संस्करण : अनेक लेखक मसुदे बदलत, घासूनपुसून कलाकृती पूर्ण करतात.

काही लेखकांच्या मते निर्मिती उत्स्फूर्त असते, तर काहींच्या मते ती जाणीवपूर्वक श्रमाचे फळ असते. वास्तवात दोन्हींचा मिलाफ दिसतो. मानसशास्त्रीय दृष्टीने (फ्रॉइड) सुप्त मनातील इच्छा आणि अनुभवही निर्मितीमागे असतात, असा विचार मांडला गेला.

संभाव्य परीक्षा प्रश्न

  1. (दीर्घोत्तरी) साहित्याचे स्वरूप स्पष्ट करून मम्मटाने सांगितलेली काव्यप्रयोजने विशद करा.
  2. (दीर्घोत्तरी) साहित्याची निर्मितिप्रक्रिया सविस्तर स्पष्ट करा.
  3. (लघुत्तरी) साहित्य आणि शास्त्र यांतील फरक सांगा.
  4. (टीप) प्रतिभा
  5. (लघुत्तरी) 'कलेसाठी कला' आणि 'जीवनासाठी कला' हे विचार थोडक्यात स्पष्ट करा.

RTMNU B.A. Sem 1 · MLT 102 · घटक 2 · 15 तासिका

घटक 2: अ. साहित्याची भाषा ; आ. साहित्याचा आस्वाद

अभ्यासक्रमातील विषय (RTMNU)

  • साहित्याची भाषा
  • साहित्याचा आस्वाद

अ. साहित्याची भाषा

भाषा ही सर्वांची असते; पण तीच भाषा लेखकाच्या हातात 'साहित्यभाषा' बनते. भाषेचे साधारणपणे तीन उपयोग मानले जातात :

भाषेचा प्रकारस्वरूपउदाहरण
व्यवहारभाषादैनंदिन संवाद, माहितीची देवाणघेवाण; सरळ, उपयुक्त'बाजारातून भाजी आण.'
शास्त्रभाषानेमकी, एकार्थी, पारिभाषिक; भावनाशून्य'पाणी 100° से. ला उकळते.'
साहित्यभाषाभावपूर्ण, सूचक, अनेकार्थी, अलंकारिक, लयबद्धकवितेतील प्रतिमा, रूपके

साहित्यभाषेची वैशिष्ट्ये

  1. सूचकता / व्यंजकता : शब्दांच्या शब्दशः अर्थापलीकडचा अर्थ सुचवणे. भारतीय साहित्यशास्त्रात शब्दाच्या तीन शक्ती सांगितल्या आहेत — अभिधा (वाच्यार्थ, सरळ अर्थ), लक्षणा (मुख्यार्थ बाधित झाल्यावर लक्षात येणारा संबंधित अर्थ; उदा. 'गंगेवर गाव' म्हणजे गंगेच्या काठावर गाव) आणि व्यंजना (ध्वनित, सूचित अर्थ). आनंदवर्धनाने ध्वनी (व्यंग्यार्थ) हा काव्याचा आत्मा मानला.
  2. प्रतिमा (Image) : इंद्रियांना जाणवणारे शब्दचित्र; दृश्य, श्राव्य, स्पर्श इत्यादी प्रतिमा अनुभव जिवंत करतात.
  3. प्रतीक (Symbol) : एखादी वस्तू दुसऱ्या व्यापक अर्थाचे प्रतिनिधित्व करते; उदा. दिवा — ज्ञान/आशा.
  4. अलंकार : उपमा, रूपक, उत्प्रेक्षा, अनुप्रास इत्यादींमुळे भाषेला सौंदर्य येते.
  5. लय व नाद : कवितेत छंद, यमक, नादमयता; गद्यातही वाक्यांची लय.
  6. भावपूर्णता : शब्द केवळ माहिती न देता भावना जागवतात.
  7. अनेकार्थता : एकाच रचनेचे वेगवेगळ्या वाचकांना वेगवेगळे अर्थ लागू शकतात.
  8. बोलीचा वापर : ग्रामीण, दलित साहित्यात प्रमाणभाषेऐवजी बोलीभाषा अनुभवाची अस्सलता वाढवते.

साहित्यभाषा ही व्यवहारभाषेपासून पूर्ण वेगळी नसते; लेखक रोजचेच शब्द नव्या संदर्भात, नव्या जुळणीत वापरून त्यांना नवा अर्थ देतो. याला काही समीक्षक भाषेचे 'अपरिचितीकरण' (नेहमीच्या गोष्टी नव्या रूपात दाखवणे) म्हणतात.

प्रमुख अलंकार (थोडक्यात)

अलंकारलक्षण
उपमादोन वस्तूंतील साम्य 'सारखा, जसा, समान' अशा शब्दांनी दाखवणे; उदा. 'चंद्रासारखे मुख'
रूपकउपमेय आणि उपमान एकरूप मानणे; उदा. 'मुखचंद्र'
उत्प्रेक्षाउपमेय हेच जणू उपमान आहे अशी कल्पना; 'जणू, जसा काही' या शब्दांनी
अनुप्रासएकाच वर्णाची पुनरावृत्ती होऊन नादमाधुर्य निर्माण होणे
यमकएकच शब्द वेगवेगळ्या अर्थांनी पुन्हा येणे

अलंकार हे भाषेचे बाह्य दागिने नसून अनुभव अधिक परिणामकारक करणारी साधने आहेत. अलंकारांचा अतिरेक मात्र साहित्याला कृत्रिम करतो; म्हणून औचित्य (योग्यता) महत्त्वाचे मानले गेले.

आ. साहित्याचा आस्वाद

आस्वाद म्हणजे साहित्यकृतीचा वाचकाने घेतलेला सौंदर्यानुभव. लेखकाच्या निर्मितीइतकीच वाचकाची आस्वादप्रक्रियाही महत्त्वाची आहे; कारण वाचकाशिवाय कलाकृती पूर्ण होत नाही.

भारतीय विचार : रस व सहृदय

  • भरतमुनींचे रससूत्र : 'विभावानुभावव्यभिचारिसंयोगाद्रसनिष्पत्तिः' — विभाव, अनुभाव आणि व्यभिचारी भाव यांच्या संयोगाने रसाची निष्पत्ती होते.
  • रस : शृंगार, हास्य, करुण, रौद्र, वीर, भयानक, बीभत्स, अद्भुत हे आठ रस नाट्यशास्त्रात; नंतर शांत रस नववा मानला गेला.
  • सहृदय : ज्याचे हृदय कवीच्या हृदयाशी समरस होऊ शकते असा संवेदनशील, जाणकार रसिक.
  • साधारणीकरण : भट्टनायकाच्या मते आस्वादात भावना वैयक्तिक न राहता सर्वसाधारण होतात; म्हणून दुसऱ्याचे दुःखही आस्वाद्य ठरते. अभिनवगुप्ताने रसानुभवाला आनंदमय, अलौकिक अनुभव मानले.

आस्वादप्रक्रियेचे टप्पे

  1. वाचन / श्रवण : कलाकृतीशी प्रत्यक्ष संपर्क.
  2. अर्थग्रहण : शब्दार्थ, संदर्भ, आशय समजून घेणे.
  3. समरसता / तादात्म्य : पात्रांच्या, कवीच्या भावनेशी एकरूप होणे.
  4. सौंदर्यानुभव : भाषा, रचना, प्रतिमा यांच्या सौंदर्याची जाणीव.
  5. चिंतन व मूल्यमापन : अनुभवाचा अर्थ लावणे, जीवनाशी जोडणे; येथून आस्वाद समीक्षेकडे जातो.

आस्वादावर परिणाम करणारे घटक

  • वाचकाचे वय, अनुभवविश्व, शिक्षण, संस्कार आणि अभिरुची.
  • भाषेचे ज्ञान आणि साहित्यपरंपरेची ओळख.
  • वाचनाची मनःस्थिती, एकाग्रता.
  • पूर्वग्रह — ते जितके कमी, तितका आस्वाद समृद्ध.

आस्वाद आणि समीक्षा

आस्वाद हा प्रामुख्याने अनुभवाचा, आनंदाचा भाग आहे; समीक्षा हा त्या अनुभवाचे विश्लेषण, मूल्यमापन करण्याचा बौद्धिक भाग आहे. चांगला समीक्षक आधी चांगला रसिक असावा लागतो. आधुनिक वाचककेंद्री विचारानुसार अर्थ केवळ संहितेत नसतो, तर वाचक आणि संहिता यांच्या संवादातून तो निर्माण होतो.

परीक्षा टीप : 'आस्वाद' प्रश्नात रससूत्र, सहृदय, साधारणीकरण हे तीन पारिभाषिक शब्द आणि आस्वादाचे टप्पे नक्की लिहा.

संभाव्य परीक्षा प्रश्न

  1. (दीर्घोत्तरी) साहित्याची भाषा व्यवहारभाषा व शास्त्रभाषा यांहून कशी वेगळी असते, हे स्पष्ट करून साहित्यभाषेची वैशिष्ट्ये सांगा.
  2. (दीर्घोत्तरी) साहित्याचा आस्वाद म्हणजे काय? आस्वादप्रक्रिया व तिच्यावर परिणाम करणारे घटक स्पष्ट करा.
  3. (लघुत्तरी) अभिधा, लक्षणा व व्यंजना या शब्दशक्ती सोदाहरण सांगा.
  4. (टीप) सहृदय व साधारणीकरण
  5. (लघुत्तरी) साहित्यातील प्रतिमा व प्रतीक यांचे महत्त्व सांगा.