MH State Board All Notes Free5th to 12th & BA, BSc, B.Com 🔍

मराठी आणि व्यावहारिक मराठी भाग 1 (साहित्यरंग भाग–1, सत्र 1) BA/MAR Maj T-1

RTMNU B.A. सत्र 1 · मराठी भाषा (Marathi Language) · 4 घटक · प्रत्येक घटकाच्या नोट्स

विद्यापीठRTMNU – राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज नागपूर विद्यापीठ, नागपूर
अभ्यासक्रमB.A. (Four Year UG Programme, NEP 2020) – मराठी भाषा (Marathi Language)
सत्रसत्र I (Semester 1)
पेपर कोडBA/MAR Maj T-1
पेपरचे नावमराठी आणि व्यावहारिक मराठी भाग 1 (साहित्यरंग भाग–1, सत्र 1) (Marathi and Practical Marathi Part 1 (Sahityarang Part 1, Sem 1))
प्रकारMajor T-1
श्रेयांक (Credits)4 श्रेयांक (Credits)
गुण80 (सत्रांत परीक्षा) + 20 (अंतर्गत मूल्यमापन) = 100
अभ्यासग्रंथसाहित्यरंग भाग 1, राघव पब्लिशर्स अ‍ॅण्ड डिस्ट्रीब्युटर्स, नागपूर, 2020
Syllabusas per official RTMNU NEP 2020 syllabus 2024-25 (B.A. Marathi Language, Sem I–VIII scheme)

घटकांतील विषय अधिकृत RTMNU अभ्यासक्रमातून जसेच्या तसे घेतले आहेत. RTMNU official site · सर्व RTMNU मराठी पेपर

घटक (Units)

  1. 1घटक 1: गद्य विभागNotes
  2. 2घटक 2: पद्य विभागNotes
  3. 3घटक 3: व्यावहारिक मराठीNotes
  4. 4घटक 4: भाषिक कौशल्याधारित अभ्यासघटकNotes

RTMNU B.A. Sem 1 · BA/MAR Maj T-1 · घटक 1 · 15 तासिका

घटक 1: गद्य विभाग

अभ्यासक्रमातील विषय (RTMNU)

  • पाखाला बाळक पांगुरवणें – म्हाइंभट
  • शिक्षण – जोतीराव फुले
  • तरुणांनो! निर्भय बना, शूर बना – स्वामी विवेकानंद
  • नववर्षाच्या उदयाचलावर उद्योगाचे ध्वजारोपण – राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज
  • कोकराची कथा – अरविंद गोखले
परीक्षेसाठी: गद्य विभागातील प्रत्येक पाठासाठी — लेखक परिचय, पाठाचा आशय, मध्यवर्ती विचार, भाषाशैली आणि आजच्या काळातील महत्त्व हे पाच मुद्दे लक्षात ठेवा. दीर्घ प्रश्नात «आशय + विचार + आपले मत» असा क्रम ठेवा.

१. पाखाला बाळक पांगुरवणें – म्हाइंभट

लेखक परिचय

म्हाइंभट हे महानुभाव पंथातील विद्वान लेखक. त्यांनी श्री चक्रधरस्वामींच्या आठवणी (लीळा) गोळा करून «लीळाचरित्र» हा ग्रंथ सुमारे इ.स. १२७८ च्या सुमारास सिद्ध केला. लीळाचरित्र हा मराठीतील आद्य गद्यग्रंथ आणि आद्य चरित्रग्रंथ मानला जातो.

आशय

«पाखा» म्हणजे अंगावर घेण्याचे वस्त्र आणि «पांगुरवणे» म्हणजे पांघरूण घालणे. या लीळेत चक्रधरस्वामी एका लहान बाळकाला आपल्या वस्त्राने पांघरूण घालतात, असा प्रसंग येतो. एका साध्या प्रसंगातून स्वामींची करुणा, भूतदया आणि सर्व जीवांविषयीचा समभाव दिसून येतो. उच्च-नीच, आपला-परका असा भेद न मानता दुर्बलाची काळजी घेणे हा महानुभाव तत्त्वज्ञानाचा गाभा येथे प्रकट होतो.

वैशिष्ट्ये

  • लहान, सूत्रबद्ध, साधी वाक्ये – प्राचीन मराठी गद्याचे नमुने.
  • प्रसंगकथनातून उपदेश; थेट प्रवचन नाही.
  • यादवकालीन मराठी भाषेची रूपे (उदा. «पांगुरवणें» सारखी क्रियापदे) अभ्यासायला मिळतात.
  • चरित्रनायकाचे माणूसपण, सहजता आणि करुणा ठळक.

२. शिक्षण – जोतीराव फुले

लेखक परिचय

महात्मा जोतीराव फुले (१८२७–१८९०) हे थोर समाजसुधारक. १८४८ मध्ये पुण्यात मुलींची शाळा सुरू केली; १८७३ मध्ये सत्यशोधक समाज स्थापन केला. «गुलामगिरी», «शेतकऱ्याचा आसूड», «सार्वजनिक सत्यधर्म» हे त्यांचे महत्त्वाचे ग्रंथ.

आशय व मध्यवर्ती विचार

  • शिक्षणाअभावी शेतकरी, शूद्र-अतिशूद्र आणि स्त्रिया शोषणाला बळी पडतात, हा फुले यांचा मूलभूत विचार.
  • «विद्येविना मति गेली, मतीविना नीति गेली, नीतीविना गति गेली, गतीविना वित्त गेले, वित्ताविना शूद्र खचले; इतके अनर्थ एका अविद्येने केले» – हा त्यांचा प्रसिद्ध विचार (शेतकऱ्याचा आसूड) या पाठाचे सार सांगतो.
  • सरकारने प्राथमिक शिक्षण सक्तीचे व मोफत करावे, शिक्षक बहुजन समाजातून असावेत, शिक्षण व्यवहारोपयोगी असावे, अशी त्यांची भूमिका होती.
  • स्त्रीशिक्षण हे समाजपरिवर्तनाचे मूळ आहे.

शैली

सडेतोड, प्रश्न विचारणारी, ग्रामीण बोलीतील शब्द वापरणारी, तर्कशुद्ध आणि आवेशपूर्ण भाषा.

३. तरुणांनो! निर्भय बना, शूर बना – स्वामी विवेकानंद

लेखक परिचय

स्वामी विवेकानंद (१८६३–१९०२) – रामकृष्ण परमहंसांचे शिष्य; १८९३ च्या शिकागो सर्वधर्म परिषदेतील भाषणामुळे जगप्रसिद्ध; १८९७ मध्ये रामकृष्ण मिशनची स्थापना. त्यांचा जन्मदिवस (१२ जानेवारी) «राष्ट्रीय युवा दिन» म्हणून साजरा होतो.

आशय

  • दुर्बलता हेच पाप आणि भीती हेच मृत्यूचे कारण आहे; म्हणून तरुणांनी निर्भय व्हावे.
  • स्वतःवर विश्वास (आत्मविश्वास) हा देवावरील विश्वासाइतकाच महत्त्वाचा.
  • शरीर, मन आणि चारित्र्य बलवान करावे; ध्येयासाठी पूर्ण निष्ठेने झटावे.
  • दीनदुबळ्यांची सेवा हीच ईश्वरसेवा – «शिवभावे जीवसेवा».

महत्त्व

आजच्या तरुणांना नैराश्य, स्पर्धा आणि भीती यांवर मात करण्यासाठी हा पाठ प्रेरणा देतो. शैली उद्बोधक, आवाहनात्मक व ओजस्वी आहे.

४. नववर्षाच्या उदयाचलावर उद्योगाचे ध्वजारोपण – राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज

लेखक परिचय

राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज (१९०९–१९६८) – विदर्भातील (यावली, जि. अमरावती) संत, कीर्तनकार व समाजसुधारक. «ग्रामगीता» हा त्यांचा प्रसिद्ध ग्रंथ; गुरुकुंज मोझरी येथे आश्रम. ग्रामस्वच्छता, ग्रामोद्योग, अंधश्रद्धा निर्मूलन आणि राष्ट्रभक्ती यांचा त्यांनी प्रचार केला.

आशय

  • नवीन वर्षाचे स्वागत केवळ उत्सवाने न करता उद्योगाचा (परिश्रमाचा) संकल्प करून करावे.
  • आळस, व्यसन, अंधश्रद्धा सोडून प्रत्येकाने हाताला काम द्यावे; गाव स्वावलंबी करावे.
  • श्रमप्रतिष्ठा – कोणतेही काम हलके नाही.
  • व्यक्तीची उन्नती → गावाची उन्नती → राष्ट्राची उन्नती.

शैली

शीर्षकातील रूपक («उदयाचल» = सूर्य उगवतो तो पर्वत; «ध्वजारोपण» = निशाण रोवणे) नव्या सुरुवातीचे सुंदर प्रतीक आहे. भाषा साधी, कीर्तनशैलीतील, लोकांशी थेट बोलणारी.

५. कोकराची कथा – अरविंद गोखले

लेखक परिचय

अरविंद गोखले (१९१९–१९९२) – मराठी नवकथेचे प्रमुख शिल्पकार (गंगाधर गाडगीळ, पु. भा. भावे, व्यंकटेश माडगूळकर यांच्यासोबत). मानवी मनाचे सूक्ष्म चित्रण, संयत निवेदन आणि प्रतीकात्मकता ही त्यांच्या कथेची वैशिष्ट्ये.

आशय (अभ्यासाचे मुद्दे)

  • «कोकरू» (मेंढीचे पिल्लू) हे निरागसता, दुबळेपणा आणि असहायतेचे प्रतीक म्हणून कथेत येते.
  • कथेत माणसाच्या मनातील कोमल भावना आणि व्यवहारातील कठोरता यांचा संघर्ष दिसतो.
  • नवकथेप्रमाणे घटनेपेक्षा पात्रांच्या मनःस्थितीवर भर.

परीक्षेत या कथेवर प्रश्न आल्यास – कथानक (पाठ्यपुस्तकातून), प्रतीक म्हणून कोकरू, पात्रांचे मनोविश्लेषण, शीर्षकाची सार्थकता आणि नवकथेची वैशिष्ट्ये हे मुद्दे लिहावेत.

गद्य पाठांचा एका नजरेत आढावा

पाठलेखकमध्यवर्ती विचार
पाखाला बाळक पांगुरवणेंम्हाइंभटकरुणा, भूतदया
शिक्षणजोतीराव फुलेशिक्षणातून मुक्ती, समता
तरुणांनो! निर्भय बना...स्वामी विवेकानंदनिर्भयता, आत्मविश्वास, सेवा
नववर्षाच्या उदयाचलावर...तुकडोजी महाराजउद्योग, श्रमप्रतिष्ठा, ग्रामोन्नती
कोकराची कथाअरविंद गोखलेनिरागसता, मानवी मनाचे चित्रण

संभाव्य परीक्षा प्रश्न

  1. (दीर्घोत्तरी) «शिक्षण» या पाठाच्या आधारे महात्मा फुले यांचे शिक्षणविषयक विचार स्पष्ट करा.
  2. (दीर्घोत्तरी) «तरुणांनो! निर्भय बना, शूर बना» या पाठातून स्वामी विवेकानंद तरुणांना कोणता संदेश देतात ते सविस्तर लिहा.
  3. (लघुत्तरी) «पाखाला बाळक पांगुरवणें» या लीळेतून व्यक्त होणारी चक्रधरस्वामींची करुणा स्पष्ट करा.
  4. (टीप) राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज यांचा उद्योगविषयक विचार.
  5. (लघुत्तरी) अरविंद गोखले यांच्या कथालेखनाची वैशिष्ट्ये सांगा.

RTMNU B.A. Sem 1 · BA/MAR Maj T-1 · घटक 2 · 15 तासिका

घटक 2: पद्य विभाग

अभ्यासक्रमातील विषय (RTMNU)

  • माय मराठी – मुकुंदराज
  • ज्ञानेश्वरांचे अभंग – संत ज्ञानेश्वर
  • दवाचे थेंब – केशवसुत
  • भंगु दे काठिन्य माझे – बा. सी. मर्ढेकर
  • चार शब्द – नारायण सुर्वे
कवितेवरील उत्तराचा आराखडा: कवी परिचय → कवितेचा आशय (स्वतःच्या शब्दांत) → मध्यवर्ती कल्पना → प्रतिमा/भाषा/रचना → कवितेचे सौंदर्य व आपले मत. कवितेच्या ओळी जशाच्या तशा फार लिहू नका; एक-दोन शब्दांचे संदर्भ पुरेसे.

१. माय मराठी – मुकुंदराज

कवी परिचय

मुकुंदराज हे परंपरेने मराठीचे आद्यकवी मानले जातात. त्यांचा «विवेकसिंधु» हा वेदान्तपर ग्रंथ मराठीतील प्रारंभीच्या काव्यग्रंथांपैकी एक आहे; त्यांची समाधी अंबाजोगाई येथे असल्याचे मानले जाते. «परमामृत» हा ग्रंथही त्यांच्या नावावर आहे.

आशय व विचार

  • मराठी भाषेचा गौरव – सामान्य माणसाला ज्ञान त्याच्या स्वतःच्या भाषेतून मिळावे, ही भूमिका.
  • संस्कृतमधील गूढ तत्त्वज्ञान लोकभाषेत आणण्याचा प्रयत्न म्हणजे मराठीवरील प्रेमाचा पुरावा.
  • मातृभाषा ही आईसारखी आपली, जिव्हाळ्याची – «माय मराठी» या शीर्षकाचा भाव.

२. ज्ञानेश्वरांचे अभंग – संत ज्ञानेश्वर

कवी परिचय

संत ज्ञानेश्वर (परंपरेनुसार इ.स. १२७५–१२९६) – वारकरी संप्रदायाचा पाया रचणारे संत. ज्ञानेश्वरी (भावार्थदीपिका, इ.स. १२९०, नेवासे), अमृतानुभव, चांगदेव पासष्टी, हरिपाठ आणि अभंग ही त्यांची रचना. आळंदी येथे संजीवन समाधी.

अभंगांचा आशय

  • विठ्ठलभक्ती, नामस्मरणाचा महिमा आणि सगुण-निर्गुणाचा समन्वय.
  • भक्तीत जात, लिंग, श्रीमंती यांचा भेद नाही – समतेचा संदेश.
  • ईश्वराविषयीची ओढ अनेकदा विरहिणीसारख्या (आई-लेकरू, प्रिय-प्रियकर) प्रतिमांतून व्यक्त.
  • सोपे दृष्टान्त, गोड भाषा, संगीतात्मकता.

अभंग – रचनाप्रकार

अभंग हा वारकरी संतांचा आवडता छंद. साधारणपणे चार चरणांचे कडवे; पहिल्या तीन चरणांत यमक आणि चौथा चरण लहान, अशी सर्वसाधारण रचना. शेवटी कवीची नाममुद्रा (उदा. «बापरखुमादेवीवरु») येते.

३. दवाचे थेंब – केशवसुत

कवी परिचय

केशवसुत (कृष्णाजी केशव दामले, १८६६–१९०५) – आधुनिक मराठी कवितेचे जनक. «तुतारी», «नवा शिपाई», «झपूर्झा», «सतारीचे बोल», «आम्ही कोण?» या कविता प्रसिद्ध. त्यांनी कवितेत व्यक्तिवाद, सामाजिक बंडखोरी, निसर्गप्रेम आणि गूढगुंजन आणले.

आशय (अभ्यासाचे मुद्दे)

  • दवाचे थेंब हे निसर्गातील क्षणभंगुर पण अत्यंत सुंदर रूप – पहाटे चमकणारे, सूर्य वर येताच नाहीसे होणारे.
  • या प्रतिमेतून जीवनाची क्षणभंगुरता, सौंदर्याचा आनंद आणि निसर्गाशी कवीचे तादात्म्य व्यक्त होते.
  • केशवसुतांच्या निसर्गकवितेत केवळ वर्णन नसून चिंतन असते, हे या कवितेचे वैशिष्ट्य म्हणून मांडावे.

४. भंगु दे काठिन्य माझे – बा. सी. मर्ढेकर

कवी परिचय

बाळ सीताराम मर्ढेकर (१९०९–१९५६) – मराठी नवकवितेचे प्रवर्तक. «शिशिरागम», «काही कविता» (१९४७), «आणखी काही कविता» हे काव्यसंग्रह; «रात्रीचा दिवस», «तांबडी माती», «पाणी» या कादंबऱ्या; «सौंदर्य आणि साहित्य» हा समीक्षाग्रंथ.

आशय

  • ही कविता ईश्वराला केलेली प्रार्थना आहे. कवी आपल्या मनातील कठोरपणा (काठिन्य), अहंकार, कडवटपणा नाहीसा व्हावा, अशी विनंती करतो.
  • आधुनिक यांत्रिक जीवनात माणूस कोरडा, आत्मकेंद्री झाला आहे; त्याला पुन्हा कोमलता, नम्रता आणि माणुसकी लाभावी, ही आर्त इच्छा.
  • संतकाव्याच्या प्रार्थनापरंपरेशी नाते, पण आधुनिक मनाची अस्वस्थता.

वैशिष्ट्ये

  • आत्मपरीक्षण व नम्र भाव.
  • नेमकी, अर्थघन शब्दयोजना; संगीतात्मक लय.

५. चार शब्द – नारायण सुर्वे

कवी परिचय

नारायण सुर्वे (१९२६–२०१०) – मुंबईतील गिरणगावातून आलेले कामगार कवी. «ऐसा गा मी ब्रह्म», «माझे विद्यापीठ», «जाहीरनामा», «सनद» हे संग्रह. पद्मश्री (१९९८) सन्मान.

आशय (अभ्यासाचे मुद्दे)

  • कष्टकरी, उपेक्षित माणसाचे जगणे आणि त्याची अस्मिता.
  • साधे, थेट, बोलीतील शब्द; मोठ्या गोष्टी «चार शब्दांत» सांगण्याची ताकद.
  • दुःखाचे भांडवल न करता संघर्ष, आशावाद आणि माणुसकीवर भर.

पद्य विभाग : तुलनात्मक तक्ता

कविताकवीकाळ/प्रवाहभाव
माय मराठीमुकुंदराजप्राचीनभाषाभिमान
अभंगज्ञानेश्वरसंतकाव्यभक्ती, समता
दवाचे थेंबकेशवसुतआधुनिक (प्रारंभ)निसर्ग, चिंतन
भंगु दे काठिन्य माझेमर्ढेकरनवकविताप्रार्थना, आत्मशोध
चार शब्दनारायण सुर्वेकामगार/परिवर्तनवादीकष्टकऱ्यांचे जीवन

कवितेचे रसग्रहण कसे लिहावे?

  1. कवी व कविता परिचय: कवीचा काळ, प्रवाह व कविता कोणत्या संग्रहातील आहे.
  2. मध्यवर्ती कल्पना: कविता एकूण काय सांगते, ते दोन-तीन वाक्यांत.
  3. आशय: कडव्यांनुसार अर्थ स्वतःच्या शब्दांत.
  4. भाषा व प्रतिमा: उपमा, रूपक, प्रतीके, शब्दांचा नाद.
  5. रचना: छंद/मुक्तछंद, अभंग, लय, यमक.
  6. रस व भाव: भक्ती, करुण, शांत, वीर इत्यादी.
  7. आपले मत: कविता का आवडली, आजच्या जीवनाशी तिचा संबंध.

उदाहरणार्थ «भंगु दे काठिन्य माझे» या कवितेच्या रसग्रहणात – प्रार्थनात्मक भाव, शांत रस, आत्मपरीक्षणाची प्रतिमा आणि आधुनिक माणसाच्या कोरडेपणावरील भाष्य हे मुद्दे प्रभावी ठरतात. «दवाचे थेंब» मध्ये निसर्गप्रतिमा आणि क्षणभंगुरतेचे चिंतन, तर «चार शब्द» मध्ये साधेपणातील ताकद आणि कष्टकऱ्यांचे जग हे मुद्दे मांडावेत.

संभाव्य परीक्षा प्रश्न

  1. (दीर्घोत्तरी) «भंगु दे काठिन्य माझे» या कवितेचे रसग्रहण करा.
  2. (दीर्घोत्तरी) «ज्ञानेश्वरांचे अभंग» यांतून व्यक्त होणारा भक्तिभाव आणि समतेचा विचार स्पष्ट करा.
  3. (लघुत्तरी) केशवसुत यांना आधुनिक मराठी कवितेचे जनक का म्हणतात?
  4. (टीप) नारायण सुर्वे – कामगार कवी.
  5. (लघुत्तरी) «माय मराठी» या पाठातून व्यक्त होणारा भाषाभिमान स्पष्ट करा.

RTMNU B.A. Sem 1 · BA/MAR Maj T-1 · घटक 3 · 15 तासिका

घटक 3: व्यावहारिक मराठी

अभ्यासक्रमातील विषय (RTMNU)

  • व्यावहारिक मराठी : स्वरूप आणि भूमिका
  • भाषिक संवादव्यवहाराची मूलतत्त्वे

१. व्यावहारिक मराठी : स्वरूप आणि भूमिका

व्याख्या

दैनंदिन जीवनात, कार्यालयात, व्यवसायात, प्रसारमाध्यमांत आणि शासनव्यवहारात ज्या मराठीचा उपयोग विशिष्ट हेतू साध्य करण्यासाठी केला जातो, तिला व्यावहारिक मराठी (उपयोजित मराठी / Functional Marathi) म्हणतात. साहित्यातील भाषा भावना व सौंदर्य यांना प्राधान्य देते, तर व्यावहारिक भाषा स्पष्टता, अचूकता आणि परिणामकारकता यांना प्राधान्य देते.

स्वरूप (वैशिष्ट्ये)

  • हेतुपूर्णता – प्रत्येक लेखन/बोलण्यामागे निश्चित उद्देश (माहिती देणे, विनंती करणे, आदेश देणे, जाहिरात करणे).
  • स्पष्टता व नेमकेपणा – एकाच अर्थाचे, संदिग्धता नसलेले शब्द.
  • संक्षिप्तता – कमी शब्दांत पूर्ण आशय.
  • औपचारिकता – कार्यालयीन व्यवहारात ठरावीक रचना, आदरार्थी भाषा.
  • परिभाषा (पारिभाषिक शब्द) – उदा. अर्ज, परिपत्रक, अधिसूचना, इतिवृत्त, निविदा.
  • शुद्धलेखन व व्याकरणाची अचूकता.
  • श्रोता/वाचक केंद्रितता – कोणासाठी लिहितो त्यानुसार भाषा बदलते.

व्यावहारिक मराठीची क्षेत्रे

क्षेत्रउपयोग
शासन व प्रशासनपरिपत्रके, आदेश, टिप्पणी, शासकीय पत्रे (महाराष्ट्राची राजभाषा मराठी – महाराष्ट्र राजभाषा अधिनियम, १९६४)
प्रसारमाध्यमेबातमी, अग्रलेख, मुलाखत, निवेदन
व्यापार व बँकजाहिरात, व्यावसायिक पत्रे, अहवाल
शिक्षणसूचना, अर्ज, सारांश, टिपण
न्यायालयप्रतिज्ञापत्र, करारपत्र, निकालपत्र
तंत्रज्ञानसंगणक, मोबाईल, समाजमाध्यमांवरील मराठी

भूमिका (महत्त्व)

  • सामान्य माणसाला शासनव्यवहार समजावा म्हणून लोकभाषेत प्रशासन आवश्यक.
  • नोकरी व व्यवसायासाठी उत्तम भाषिक कौशल्य हे रोजगाराचे साधन.
  • मराठी भाषेचे आधुनिकीकरण – नवे पारिभाषिक शब्द, नवे लेखनप्रकार.
  • लोकशाहीत माहितीचा अधिकार व लोकसहभाग भाषेमुळे शक्य होतो.

२. भाषिक संवादव्यवहाराची मूलतत्त्वे

संवाद म्हणजे काय?

एका व्यक्तीकडून दुसऱ्या व्यक्तीकडे विचार, माहिती किंवा भावना अर्थपूर्ण रीतीने पोहोचविण्याची प्रक्रिया म्हणजे संवाद. भाषा हे संवादाचे प्रमुख माध्यम आहे.

संवादप्रक्रियेचे घटक

  1. प्रेषक (वक्ता/लेखक) – संदेश पाठवणारा.
  2. संदेश – जे सांगायचे आहे तो आशय.
  3. माध्यम – बोलणे, लेखन, दूरध्वनी, ई-मेल, समाजमाध्यमे.
  4. ग्राहक (श्रोता/वाचक) – संदेश स्वीकारणारा.
  5. प्रतिसाद (Feedback) – संदेश समजल्याची खूण; यामुळे संवाद दुतर्फी होतो.
  6. संदर्भ – स्थळ, वेळ, नाते, परिस्थिती.

प्रभावी संवादाची मूलतत्त्वे

  • स्पष्टता – विचार स्पष्ट तर भाषा स्पष्ट.
  • अचूकता – चुकीची माहिती किंवा चुकीचे शब्द टाळणे.
  • संक्षिप्तता – अनावश्यक पाल्हाळ नको.
  • सौजन्य – नम्र, आदरयुक्त भाषा.
  • पूर्णता – आवश्यक सर्व माहिती (कोण, काय, कधी, कुठे, का, कसे).
  • श्रवण – चांगला संवादक हा चांगला श्रोता असतो.
  • देहबोली – चेहऱ्यावरील भाव, डोळ्यांचा संपर्क, आवाजातील चढउतार.

संवादातील अडथळे

  • भाषिक अडथळे – अवघड/परभाषिक शब्द, उच्चारदोष.
  • मानसिक अडथळे – पूर्वग्रह, राग, भीती, दुर्लक्ष.
  • भौतिक अडथळे – गोंगाट, तांत्रिक बिघाड.
  • सांस्कृतिक अडथळे – वेगवेगळ्या चालीरीती व समज.
लक्षात ठेवा: संवाद = प्रेषक + संदेश + माध्यम + ग्राहक + प्रतिसाद. प्रतिसाद नसलेला संवाद एकतर्फी ठरतो.

संवादाचे प्रकार

प्रकारस्पष्टीकरणउदाहरण
शाब्दिक – मौखिकबोलून केलेला संवादभाषण, संभाषण, दूरध्वनी
शाब्दिक – लिखितलिहून केलेला संवाद; पुरावा राहतोपत्र, अहवाल, ई-मेल
अशाब्दिकशब्दांशिवाय संदेशहावभाव, स्मित, चिन्हे, देहबोली
औपचारिकठरावीक नियम व रचनेनुसारकार्यालयीन पत्र, सभेतील निवेदन
अनौपचारिकमोकळा, जिव्हाळ्याचामित्रांशी गप्पा, घरगुती पत्र

व्यावहारिक उदाहरण

एखाद्या विद्यार्थ्याला महाविद्यालयात शिष्यवृत्तीचा अर्ज करायचा आहे. येथे प्रेषक = विद्यार्थी, ग्राहक = प्राचार्य, माध्यम = लिखित अर्ज, संदेश = शिष्यवृत्तीची विनंती, प्रतिसाद = मंजुरी किंवा पूर्तता. अर्जात मुद्देसूदपणा, नम्रता, आवश्यक कागदपत्रांचा उल्लेख आणि शुद्धलेखन असेल तर संवाद यशस्वी होतो. याउलट संदिग्ध, अपूर्ण किंवा उद्धट भाषेचा अर्ज संवादात अडथळा निर्माण करतो. म्हणूनच व्यावहारिक मराठीत «काय सांगायचे» इतकेच «कसे सांगायचे» हेही महत्त्वाचे ठरते.

व्यावहारिक मराठी आणि साहित्यिक मराठी : फरक

  • साहित्यिक भाषा – भावना, कल्पना, अलंकार, अनेकार्थता; वाचकाला आनंद देणे हा हेतू.
  • व्यावहारिक भाषा – माहिती, नेमकेपणा, एकार्थता; काम पूर्ण करणे हा हेतू.
  • तरीही उत्तम व्यावहारिक लेखनातही सौजन्य आणि सुबोधता हे सौंदर्याचे गुण असतात.

संभाव्य परीक्षा प्रश्न

  1. (दीर्घोत्तरी) व्यावहारिक मराठी म्हणजे काय? तिचे स्वरूप आणि भूमिका सविस्तर स्पष्ट करा.
  2. (दीर्घोत्तरी) भाषिक संवादव्यवहाराचे घटक व प्रभावी संवादाची मूलतत्त्वे विशद करा.
  3. (लघुत्तरी) व्यावहारिक मराठीची विविध क्षेत्रे सांगा.
  4. (टीप) संवादातील अडथळे.
  5. (लघुत्तरी) साहित्यिक भाषा आणि व्यावहारिक भाषा यांतील फरक स्पष्ट करा.

RTMNU B.A. Sem 1 · BA/MAR Maj T-1 · घटक 4 · 15 तासिका

घटक 4: भाषिक कौशल्याधारित अभ्यासघटक

अभ्यासक्रमातील विषय (RTMNU)

  • वाक्प्रचार – म्हणी संग्रह करणे
  • शब्दसंग्रह वाढविणे, सुविचार संग्रह करणे

१. वाक्प्रचार – म्हणी संग्रह करणे

वाक्प्रचार म्हणजे काय?

शब्दांच्या मूळ अर्थापेक्षा वेगळा, रूढ झालेला विशेष अर्थ व्यक्त करणाऱ्या शब्दसमूहाला वाक्प्रचार म्हणतात. वाक्प्रचार वाक्यात वापरताना त्याचे क्रियापद काळ, पुरुष, वचनानुसार बदलते. उदा. «डोळे भरून येणे» = रडू येणे.

म्हण म्हणजे काय?

लोकांच्या दीर्घ अनुभवातून तयार झालेले, थोडक्यात पण अर्थपूर्ण, पूर्ण विधान म्हणजे म्हण. म्हण स्वतंत्र वाक्यासारखी वापरली जाते आणि तिचे रूप सहसा बदलत नाही. उदा. «थेंबे थेंबे तळे साचे».

मुद्दावाक्प्रचारम्हण
स्वरूपशब्दसमूह (अपूर्ण)पूर्ण वाक्य
रूपबदलक्रियापद बदलतेसहसा बदल नाही
आशयविशिष्ट क्रिया/अवस्थाअनुभवाचे सार, उपदेश

नमुना वाक्प्रचार संग्रह

  • कानाडोळा करणे – दुर्लक्ष करणे.
  • हातपाय गाळणे – धीर सोडणे.
  • तोंडाला पाने पुसणे – फसवणे.
  • पाठ थोपटणे – कौतुक करणे.
  • श्रीगणेशा करणे – सुरुवात करणे.
  • नाकी नऊ येणे – खूप त्रास होणे.
  • कंबर कसणे – जिद्दीने तयार होणे.
  • हात देणे – मदत करणे.

नमुना म्हणी संग्रह

  • गर्जेल तो पडेल काय? – खूप बोलणारा काही करत नाही.
  • अति तेथे माती – कोणत्याही गोष्टीचा अतिरेक वाईट.
  • नाचता येईना अंगण वाकडे – स्वतःचा दोष दुसऱ्यावर ढकलणे.
  • कर नाही त्याला डर कशाला? – चूक नसेल तर भीती नको.
  • उथळ पाण्याला खळखळाट फार – अल्पज्ञानी माणूस बढाई जास्त मारतो.
  • दुरून डोंगर साजरे – दुरून गोष्टी चांगल्या दिसतात.

संग्रह कसा करावा: वहीत अक्षरानुक्रमे नोंद, अर्थ, एक स्वतःचे वाक्य; आजी-आजोबा, ग्रामीण बोली, वृत्तपत्रे, कथा-कादंबऱ्यांतून नवे वाक्प्रचार गोळा करावेत.

२. शब्दसंग्रह वाढविणे, सुविचार संग्रह करणे

शब्दसंग्रह वाढविण्याचे मार्ग

  • नियमित वाचन – वृत्तपत्र, मासिके, साहित्य.
  • शब्दकोशाचा वापर – नवीन शब्दाचा अर्थ, लिंग, उपयोग.
  • समानार्थी व विरुद्धार्थी शब्द – उदा. पाणी = जल, नीर, उदक; आशा × निराशा.
  • शब्दसिद्धी – उपसर्ग/प्रत्यय लावून नवे शब्द: अ + ज्ञान = अज्ञान; सुंदर + ता = सुंदरता.
  • पारिभाषिक शब्द – Application = अर्ज, Circular = परिपत्रक, Minutes = इतिवृत्त.
  • शब्दखेळ – शब्दकोडी, अंताक्षरी, एका शब्दाचे अनेक अर्थ (उदा. «कर» = हात, टॅक्स, करणे).
  • रोज पाच नवे शब्द लिहून वाक्यात वापरणे.

सुविचार म्हणजे काय?

जीवनाला दिशा देणारे, थोडक्यात मांडलेले चांगले विचार म्हणजे सुविचार. ते संत, विचारवंत, नेते यांच्या वचनांतून किंवा अनुभवातून येतात.

नमुना सुविचार संग्रह

  • «असाल तिथे उत्तम काम करा.»
  • «वाचाल तर वाचाल.»
  • «श्रम हीच खरी पूजा.»
  • «ज्ञान हे सर्वात मोठे धन आहे.»
  • «वेळ हेच खरे धन आहे.»

उपयोग: भाषण, निबंध, सूत्रसंचालन आणि लेखनात सुविचार वापरल्याने मांडणी प्रभावी होते; व्यक्तिमत्त्व विकासालाही मदत होते.

परीक्षेसाठी: वाक्प्रचार व म्हणी यांतील फरक, पाच वाक्प्रचारांचा अर्थ सांगून वाक्यात उपयोग, शब्दसंग्रह वाढविण्याचे मार्ग – हे प्रश्न हमखास येतात.

वाक्यात उपयोग – नमुना

  • कंबर कसणे: परीक्षा जवळ येताच सुमितने अभ्यासासाठी कंबर कसली.
  • पाठ थोपटणे: स्पर्धेत प्रथम आल्याबद्दल शिक्षकांनी रश्मीची पाठ थोपटली.
  • नाकी नऊ येणे: पावसात गावाकडचा रस्ता पार करताना आमच्या नाकी नऊ आले.
  • श्रीगणेशा करणे: नव्या वर्षात आम्ही वाचनालयाचा श्रीगणेशा केला.

भाषिक कौशल्य म्हणून महत्त्व

वाक्प्रचार, म्हणी आणि समृद्ध शब्दसंग्रह यामुळे भाषा जिवंत, रसरशीत आणि परिणामकारक होते. मुलाखत, भाषण, निबंध आणि स्पर्धा परीक्षांत अशा भाषिक संपत्तीचा थेट फायदा होतो. म्हणी ही लोकसंस्कृतीची ठेव आहे; त्या शेती, कुटुंब, निसर्ग आणि मानवी स्वभाव यांचे अनुभव सांगतात. त्यांचा संग्रह करणे म्हणजे आपल्या भाषेचा सांस्कृतिक वारसा जपणे होय.

संभाव्य परीक्षा प्रश्न

  1. (दीर्घोत्तरी) वाक्प्रचार व म्हण म्हणजे काय? दोहोंतील फरक उदाहरणांसह स्पष्ट करा.
  2. (दीर्घोत्तरी) शब्दसंग्रह वाढविण्याचे विविध मार्ग सविस्तर लिहा.
  3. (लघुत्तरी) खालील वाक्प्रचारांचे अर्थ सांगून वाक्यात उपयोग करा: कंबर कसणे, कानाडोळा करणे, नाकी नऊ येणे.
  4. (टीप) सुविचार संग्रहाचे महत्त्व.
  5. (लघुत्तरी) कोणत्याही पाच म्हणींचा अर्थ स्पष्ट करा.