अभ्यासक्रमातील घटक (RTMNU)
- भूरूपशास्त्राची व्याख्या, स्वरूप व व्याप्ती
(Definition, Nature and Scope of Geomorphology) - पृथ्वीची उत्पत्ती — लाप्लास, जीन्स आणि जेफ्री
(Origin of Earth. (Laplace, Jeans and Jeffery)) - भूरूपशास्त्र व त्याचा वस्ती आणि भूमी उपयोगावरील प्रभाव
(Geomorphology and its Influence on – Settlement and Land use)
भूरूपशास्त्राची व्याख्या, स्वरूप व व्याप्ती
भूरूपशास्त्र (Geomorphology) हा शब्द ग्रीक भाषेतील तीन शब्दांपासून बनला आहे: Geo म्हणजे पृथ्वी, Morphe म्हणजे रूप किंवा आकार आणि Logos म्हणजे अभ्यास. म्हणजेच पृथ्वीच्या पृष्ठभागावरील भूरूपांचा (Landforms) अभ्यास करणारे शास्त्र म्हणजे भूरूपशास्त्र होय. ही प्राकृतिक भूगोलाची (Physical Geography) एक महत्त्वाची शाखा आहे.
व्याख्या:
- वूस्टर (Worcester): "पृथ्वीवरील उठावाच्या वैशिष्ट्यांचे (Relief Features) अर्थपूर्ण वर्णन म्हणजे भूरूपशास्त्र होय."
- थॉर्नबरी (Thornbury): "भूरूपशास्त्र म्हणजे भूरूपांचे शास्त्र होय."
- सामान्य व्याख्या: पृथ्वीवरील भूरूपांची उत्पत्ती, विकास, रचना आणि त्यांच्यात होणारे बदल यांचा अभ्यास करणारे शास्त्र म्हणजे भूरूपशास्त्र.
भूरूपशास्त्राचे स्वरूप (Nature):
- हे एक शास्त्रीय विषय आहे. निरीक्षण, मोजमाप व प्रयोग यांवर आधारित आहे.
- हे आंतरविद्याशाखीय (Interdisciplinary) आहे. भूशास्त्र (Geology), भौतिकशास्त्र, रसायनशास्त्र, जलशास्त्र यांची मदत घेतली जाते.
- भूरूपे सतत बदलत असतात, म्हणून हे गतिशील (Dynamic) शास्त्र आहे.
- भूरूपे तयार करणाऱ्या अंतर्गत (Endogenic) व बाह्य (Exogenic) शक्तींचा अभ्यास यात होतो.
- डब्ल्यू. एम. डेव्हिस (W.M. Davis) यांच्या मते भूरूपे ही रचना (Structure), प्रक्रिया (Process) आणि अवस्था (Stage) यांवर अवलंबून असतात.
भूरूपशास्त्राची व्याप्ती (Scope):
- पृथ्वीची उत्पत्ती आणि पृथ्वीची अंतर्गत रचना यांचा अभ्यास.
- खडकांचे प्रकार व विदारण (Weathering) यांचा अभ्यास.
- भूकंप, ज्वालामुखी, घड्या व विभंग यांसारख्या अंतर्गत हालचालींचा अभ्यास.
- नदी, हिमनदी, वारा, सागरी लाटा व भूजल यांच्या कार्यामुळे तयार होणाऱ्या भूरूपांचा अभ्यास.
- उतार (Slope) विश्लेषण आणि क्षरणचक्र (Cycle of Erosion) यांचा अभ्यास.
- उपयोजित भूरूपशास्त्र (Applied Geomorphology): धरणे, रस्ते, शहर नियोजन, भूस्खलन व पूर नियंत्रण यांसाठी उपयोग.
पृथ्वीची उत्पत्ती (लाप्लास, जीन्स आणि जेफ्री)
पृथ्वीची उत्पत्ती कशी झाली हे सांगणारे अनेक सिद्धांत आहेत. त्यांचे दोन गट पडतात: एकतारक सिद्धांत (Monistic) — एकाच ताऱ्यापासून उत्पत्ती, आणि द्वितारक सिद्धांत (Dualistic) — दोन ताऱ्यांच्या परस्पर क्रियेतून उत्पत्ती.
१) लाप्लास यांचा तेजोमेघ सिद्धांत (Nebular Hypothesis, 1796):
- फ्रेंच गणितज्ञ लाप्लास (Laplace) यांनी 1796 मध्ये हा सिद्धांत मांडला. हा एकतारक सिद्धांत आहे.
- सुरुवातीला अवकाशात एक प्रचंड, तप्त व वायुरूप तेजोमेघ (Nebula) होता. तो स्वतःभोवती फिरत होता.
- हळूहळू तो थंड झाला व आकुंचन पावू लागला. आकुंचनामुळे त्याचा परिवलनाचा वेग वाढला.
- वेग वाढल्याने विषुववृत्तीय भागात केंद्रोत्सारी बल (Centrifugal Force) वाढले. त्यामुळे बाहेरील भागातून एक कडे (Ring) वेगळे झाले.
- अशी एकूण नऊ कडी वेगळी झाली. ही कडी थंड होऊन त्यांपासून ग्रह तयार झाले. उरलेला मध्य भाग म्हणजे सूर्य.
टीका: कड्यातील पदार्थ एकत्र येऊन ग्रह कसा बनेल हे स्पष्ट होत नाही. सूर्याकडे सूर्यमालेच्या कोनीय संवेगाचा (Angular Momentum) फारच कमी भाग आहे, हे या सिद्धांतातून स्पष्ट होत नाही.
२) जीन्स व जेफ्री यांचा भरती सिद्धांत (Tidal Hypothesis):
- ब्रिटिश शास्त्रज्ञ सर जेम्स जीन्स (James Jeans) यांनी 1919 मध्ये हा सिद्धांत मांडला व हॅरोल्ड जेफ्री (Harold Jeffreys) यांनी 1929 मध्ये त्यात सुधारणा केली. हा द्वितारक सिद्धांत आहे.
- सुरुवातीला सूर्य हा वायुरूप गोळा होता. एक प्रचंड मोठा तारा सूर्याच्या जवळून गेला.
- त्या ताऱ्याच्या गुरुत्वाकर्षणामुळे सूर्याच्या पृष्ठभागावर प्रचंड भरती आली. सूर्यापासून सिगारच्या आकाराचा एक लांब पट्टा (Filament) बाहेर ओढला गेला.
- तारा दूर निघून गेला. हा पट्टा सूर्याभोवती फिरू लागला. तो थंड होऊन तुटला व त्याचे तुकडे होऊन ग्रह बनले.
- पट्टा मध्यभागी जाड व टोकांना पातळ होता. म्हणून मधले ग्रह (गुरू, शनी) मोठे आणि टोकाचे ग्रह (बुध, नेपच्यून) लहान आहेत, असे स्पष्टीकरण दिले जाते.
- याच पद्धतीने ग्रहांपासून उपग्रह तयार झाले. जेफ्री यांनी ताऱ्याची सूर्याशी टक्कर (Collision) झाली असावी अशी सुधारणा सुचवली.
| मुद्दा | लाप्लास | जीन्स व जेफ्री |
|---|---|---|
| वर्ष | 1796 | 1919 / 1929 |
| प्रकार | एकतारक | द्वितारक |
| मुख्य कारण | केंद्रोत्सारी बल | ताऱ्याचे गुरुत्वाकर्षण (भरती) |
| ग्रह कशापासून | वेगळी झालेली कडी | सिगारसारखा पट्टा |
भूरूपांचा वस्ती व भूमी उपयोगावर प्रभाव
भूरूपे म्हणजे मानवी जीवनाचा पाया आहेत. उंची, उतार, मृदा व पाणी यांवर वस्ती (Settlement) आणि भूमी उपयोग (Land Use) अवलंबून असतो.
अ) वस्तीवर प्रभाव:
- मैदानी प्रदेश (Plains): सपाट जमीन, सुपीक गाळाची मृदा व पाणी यामुळे दाट वस्ती आढळते. उदा. गंगा-यमुना मैदान.
- पर्वतीय प्रदेश: तीव्र उतार, थंड हवामान व वाहतुकीच्या अडचणींमुळे विरळ व विखुरलेली वस्ती असते. उदा. हिमालय, सातपुडा पर्वत.
- पठारी प्रदेश: मध्यम वस्ती. खनिज व पाणी असलेल्या भागात वस्ती वाढते. उदा. दख्खनचे पठार, छोटा नागपूर पठार.
- नदीकाठ व किनारी प्रदेश: पाणी, वाहतूक व मासेमारी यांमुळे रेषीय (Linear) वस्ती. उदा. कोकण किनारा.
- पूरप्रवण भागात लोक उंच नैसर्गिक बांधावर (Levee) घरे बांधतात. डोंगरात सुरक्षिततेसाठी किल्ले व गावे उंच जागी वसली.
ब) भूमी उपयोगावर प्रभाव:
- मैदाने: सघन शेती, जलसिंचन, रस्ते, रेल्वे व उद्योग.
- पर्वतीय उतार: पायऱ्यांची शेती (Terrace Farming), चहा-कॉफीचे मळे, वने व पशुपालन.
- पठारे: खाणकाम (उदा. छोटा नागपूर), कोरडवाहू शेती. दख्खनच्या काळ्या मृदेत कापूस.
- नदीखोरी: धरणे, जलविद्युत प्रकल्प व जलसिंचन.
- किनारे: बंदरे, मिठागरे, पर्यटन व मासेमारी.
परीक्षेचे संभाव्य प्रश्न
- (दीर्घोत्तरी) भूरूपशास्त्राची व्याख्या देऊन त्याचे स्वरूप व व्याप्ती स्पष्ट करा.
- (दीर्घोत्तरी) पृथ्वीच्या उत्पत्तीसंबंधी लाप्लास यांचा तेजोमेघ सिद्धांत आणि जीन्स-जेफ्री यांचा भरती सिद्धांत सविस्तर स्पष्ट करा.
- (लघुत्तरी) टीप लिहा: लाप्लास यांचा तेजोमेघ सिद्धांत.
- (लघुत्तरी) भूरूपांचा वस्तीवर होणारा प्रभाव उदाहरणांसह स्पष्ट करा.
- (लघुत्तरी) भूरूपांचा भूमी उपयोगावरील प्रभाव थोडक्यात लिहा.